WILLEMSTAD - Mexico roept beelden op van uitgestrekte woestijnen, kleurrijke markten, machtige piramides en het rijke erfgoed van de Azteken. Maar achter die eerste indrukken schuilt een levendige, gelaagde wereld die je pas echt leert kennen als je haar zelf beleeft. In dit reisverslag neemt Anthony Haile ons mee naar het hart van Mexico-Stad, waar geschiedenis en moderniteit samenkomen en elke straathoek een nieuw verhaal vertelt. Wat begon als een bezoek aan oude vrienden groeide uit tot een intense ontdekkingstocht vol cultuur, verwondering en warme ontmoetingen.
door | Anthony Haile
Begin februari. De lucht was nog winters kil toen wij onze koffers pakten voor een reis die al jaren in de sterren geschreven leek. Tien dagen zouden we doorbrengen in Mexico-Stad, op uitnodiging van een warm en hartelijk Mexicaans echtpaar dat we ooit hadden leren kennen tijdens een Zuid-Amerikaanse cruise, tien jaar geleden.
In de loop der jaren was de afstand tussen onze werelden geslonken tot niets meer dan een telefoontje, een kaartje, een gedeelde herinnering. En telkens opnieuw vroegen ze: “Wanneer komen jullie nou eens écht naar Mexico?”
Februari van dit jaar werd het antwoord. Tien dagen zouden we ons onderdompelen in de ziel van deze kolossale stad en haar omgeving.
Mexico-Stad is geen stad. Het is een wereld op zich – een levend labyrint van cultuur, geschiedenis en leven. Tijdens ons verblijf zwierven we langs het weelderige Palacio de Bellas Artes, lieten we ons wiegen door de kleurige boten van Xochimilco, en ontdekten we de stad via een hop-on hop-off bustour. We dwaalden door musea vol verhalen, stonden stil bij de Basilica de Guadalupe, en keken met ontzag naar de piramides van Teotihuacán. Hoogtepunt? Een ballonvaart boven diezelfde eeuwenoude piramides, zwevend boven geschiedenis, boven tijd.
Samen met onze vrienden waren we getuige van een andere mijlpaal: de negentigste verjaardag van een dame die het vierde zoals alleen Mexicanen dat kunnen – met Mariachi’s, dans en overvloedige schotels vol geurige gerechten.
In dit eerste deel neem ik je mee naar onze aankomst in Mexico, de keuze voor ons hotel, en de eerste stappen in een stad die ademt en leeft in duizend lagen.
De vliegreis
Onze tocht begon met een vlucht van Copa Airlines. Door al in oktober 2024 te boeken, betaalden we nauwelijks 500 Amerikaanse dollars – een koopje. De keerzijde? Een overstap van zes uur in Panama, waarin de klok traag en loom wegtikte.
Bij aankomst op Benito Juárez International Airport viel ons meteen iets op: hoe gestroomlijnd en modern alles verliep. De rijen bij de immigratie waren kort, het personeel vriendelijk. Buiten de terminal wachtten taxi’s als slaperige reptielen in de zon. Via een officieel loket kochten we ons ticket – de eerste stap in deze nieuwe wereld. Fooi geven aan de chauffeur? Gepast, afhankelijk van de service.
De Mexicaanse peso – op dat moment wisselden we één dollar voor twintig pesos. Uber was beschikbaar, maar werd niet overal met open armen ontvangen. Onze gastheren drukten ons op het hart: geen Uber op het vliegveld. Te veel gedoe met de lokale taxichauffeurs.
Hotel in Mexico-Stad
We zochten geen luxe, maar locatie. Een plek waaruit de stad zich gemakkelijk liet verkennen. Hotel Principal bood ons precies dat. Niet groots, niet glanzend, maar schoon, vriendelijk en strategisch gelegen.
Vanuit onze kamer strekte de stad zich uit als een levend tapijt. Het ontbijt was inbegrepen, wat altijd een klein geluk is op een drukke ochtend.
Dollars wisselen kon vlakbij, in een Casa de Cambio. Belangrijk: het hotel zelf bood die service niet, en de wisselkantoren eisten je originele paspoort. Een kopie volstond niet.
Hoewel creditcards vaak worden geaccepteerd, is contant geld handig – zeker in kleinere winkels of op markten. Met een gewone bankpas konden we bij veel automaten pesos opnemen, al vroeg de bank daar natuurlijk wel een kleine tol voor.
Zócalo
Een paar stappen van ons hotel lag Calle Francisco I. Madero, een levendige, autovrije ader die pulste van het leven. Winkels boden alles van sieraden tot schoenen – vooral schoenen. Goede kwaliteit ook; Mexicaans schoeisel gaat lang mee.
Langzaam wandelden we richting het hart van de stad: Zócalo, het centrale plein. Onderweg passeerden we kerken, verstopt tussen moderne gevels. Sommige boden een overdaad aan goud en ornamenten, andere straalden een rustige eenvoud uit. Op straat kwamen we artiesten tegen – een blinde man speelde gitaar, zijn vrouw hield een hoedje omhoog. Er klonk een draaiorgel, ergens verderop zong iemand met een rauwe, zuivere stem.
De Zócalo – of, officieel, Plaza de la Constitución – is geen gewoon plein. Het is een ademende huid van de stad. Ooit stond hier het rituele hart van Tenochtitlán, de Azteekse hoofdstad. Nu verzamelen zich hier stemmen, vlaggen, protesten, tranen en vreugde. Een enorme Mexicaanse vlag wappert centraal, gehesen bij zonsopgang, gestreken bij zonsondergang – vaak met een ceremonieel eerbetoon van soldaten.
Kathedraal van Mexico
Voor de kathedraal golft het leven als een rivier. Straatverkopers roepen hun waren, toeristen fotograferen, gelovigen kruisen zich, muzikanten vullen de lucht met klanken. De geur van geroosterde maïs vermengt zich met wierook van sjamanen, die hun spirituele reinigingen aanbieden aan wie het nodig heeft.
Azteekse dansers – met veren, schelpen en ritmische stappen – voeren rituelen uit die ooit verboden waren. Nu eisen ze opnieuw hun plek op in het openbaar leven. Alsof de geest van de Azteken nooit écht is verdwenen.
Sta je voor de kathedraal, kijk dan naar beneden. In het plaveisel zijn glazen panelen aangebracht. Eronder: de overblijfselen van een andere wereld. Templo Mayor, resten van muren, trappen, altaren. Een museumcomplex eromheen laat je kennismaken met het religieuze leven van toen – maskers, beelden, rituele voorwerpen die spreken van een tijd waarin goden dicht bij de mensen leefden.
En dan die kathedraal zelf. Groot, statig, maar niet onaantastbaar. Mexico-Stad is gebouwd op de drassige bodem van een verzonken meer, en de zwaarte van eeuwen drukt haar gebouwen langzaam naar beneden. De kathedraal helt, haar torens buigen. Restaurateurs proberen haar te redden, met wisselend succes.
Toch staat ze er. Trots. Mystiek. Levend.
Ze is het symbool van wat Mexico-Stad is: gebouwd op water, op ruïnes, op dromen en trauma’s. Een stad waarin elke steen spreekt – van het verleden, dat nooit helemaal verleden is.
In de volgende aflevering neemt Anthony Haile je mee naar andere bijzondere plekken in Mexico-Stad.
